[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 131 تا 134 ] وَ لِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَلَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَإِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّه وَإِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَكانَ اللَّه غَنِيًّا حَمِيداً ( 131 ) وَلِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَكَفى بِاللَّه وَكِيلًا ( 132 ) إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ وَيَأْتِ بِآخَرِينَ وَكانَ اللَّه عَلى ذلِكَ قَدِيراً ( 133 ) مَنْ كانَ يُرِيدُ ثَوابَ الدُّنْيا فَعِنْدَ اللَّه ثَوابُ الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَكانَ اللَّه سَمِيعاً بَصِيراً ( 134 ) معنى لغات : وصّينا - از مصدر توصيه بمعنى سفارش ، و كيل - آن كه مورد اطمينان است و اعتماد ، كسى كه در مورد عجز ديگرى كار او را انجام ميدهد . ترجمه : و آنچه در آسمانها و زمين است مال خدا است [ پس گشايش و شايستگى در زندگى شما فراهم شود و ما بشما و به آن كسان كه پيش از شما كتاب آسمانى داديم سفارش كرديم كه از نافرمانى خدا پرهيز كنيد و اگر كافر شويد آنچه بآسمانها و زمين است مال خدا است و او ستوده است و بىنياز [ از كفر و دين و چون ] آنچه بآسمانها و زمين است ملك او است پس او براى نگهبانى و وكالت آفرينش بس بود كه اگر 132 بخواهد شما مردم را ميبرد و مردمانى دگر ميآورد كه خدا بر اين كار توانا بود . و آنكه 133 بهره ى دنيا خواهد [ بيابد ] كه بنزد خدا بهره اين جهان و آن جهان باشد و خداوند بينا و شنوا بود . سخن مفسّرين : « وَلِلَّه ما فِي السَّماواتِ » 131 طبرى : چون در آيت جلو گفته شده است : زن و مرد از هم جدا شده را خدا روزى مىدهد ، در دنباله ى آن يادآورى شده است كه نگرانى از چنين پيشآمد و سوء اتّفاق نداشته باشيد ، و هر جزع و فزع و بيقرارى كه داريد به خدا شكايت كنيد ، چه او همه چيز را آفريده است و در قدرت او است كه وسيله ى آرامش دل شما را فراهم كند .